1’ê Gulanê, roja kedkar û xebatkaran e. Lê ji bo gelek jinan, ev roj tenê rojeke li ser kalendarê nîne; ev roj bîranîna salên dirêj ên ked, berxwedan û tekoşîna jiyanê ye.
Jin her roj di nav kedê de ne. Di malê de, li derve, li kargehê, li zeviyê û di civakê de… Gelek caran kedê jinê nayê dîtin, lê ew bingeha her tiştî ye. Ji ber vê yekê 1’ê Gulanê ji devê jinê tê wateya gotina “em hene, em dixebitin û em dengê xwe bilind dikin.”
Li kolanan, di meşên 1’ê Gulanê de, jin bi dengê xwe dibêjin ku maf, wekhevî û azadî bêyî beşdariya wan nayê avakirin. Ew tenê ji bo nan û pereyê rojane naxebitin; ew ji bo rûmet, jiyanek bi dad û paqijî, û siberojeke ku zarokên wan bi hêvî bijîn têkoşîn dikin.
Ji çavê jinê, ked tenê karê destan nîne; ked hest e, evîn e, xwedîkirin e û berxwedan e. Her derdora jiyanê ku ji hêla jinan ve hatiye avakirin, çîrokek ji kedê di hundirê xwe de digire.
Îro, roja 1’ê Gulanê ye. Roja ku jin û mêr bi hev re dibêjin: bê dadperwerî azadî nabe, bê dengê kedkaran pêşketin nabe.
Dengê jinên kedkar ji bo hemû civakê peyamek e:
1’ê Gulanê pîroz be. Ji bo hemû jinên ku bi ked û berxwedana xwe dinyayê hêsan dikin.