Huner ne tenê reng e li ser qertasê, ne tenê deng e di şano de. Huner car caran bêdengiya dirêj a jiyanê ye ku di dawiyê de qîr dike. Ew cihê ye ku gotinên ku li ser ziman nayên, li wir xwe dihêlin û dibe şewqa dîtinê.
Di civakekê de ku jin pir caran wek nîvê jiyanê lê bê deng tê hiştin, huner dibe şibarek ji bo vegotina tiştên ku nayên gotin. Ne wek gazîyek bi tenê, lê wek jiyanek ku xwe ji nû ve diafirîne.
Jin di hunerê de ne tenê mijar e. Jin çavkaniya hunerê ye. Ji çavkaniyê re nabe tenê temaşe bike; ew xwe di hunerê de dihêle, xwe dike deng, xwe dike reng, xwe dike tevger.
Huner, di nava vê têgihîştinê de, dibe şûna ku civak tê de xwe dibîne. Lê ev ne wêneya civaka heyî ya sade ye; ew wêneya civaka ku divê bibe ye. Ji ber vê yekê huner her dem bi hinek êş re ye: êşa rastiyê û hêviya guherînê di yek çerxê de.
Jin, di nav vê êş û hêviyê de, hunerê wek rêyekê dibîne ku tê de dikare ji nû ve navê xwe binivîsîne. Ne navê ku ji wê re hatî danîn, lê navê ku ew bixwe diafirîne.
Huner li vir dibe berxwedanek. Dibe gotina ku nayê bigirtin. Dibe ronahîyek ku di tarîtiyê de ne ji bo ku mirovan bi tenê bigihîne cihêk, lê ji bo ku wan bibîne ku rê jixwe di nav wan de ye.